راضى ( 1345 - 1283 ) ابو القاسم رضايت ، كه در شعر راضى و گاهى دستور تخلص كرد ، فرزند ميرزا آقا ، در سال 1283 هجرى شمسى در تهران از مادر زاد . هنگامى كه دوران كودكى را مىپيمود پدر و مادر خود را از دست داد . رضايت تحصيلات مقدماتى خود را در تهران فراگرفت ، آنگاه به تحصيل علوم ادبيه پرداخت و از اساتيد اين فن در تهران و بيرجند كسب فيض كرد و از سال 1306 وارد خدمات دولتى گرديد و در وزارت كشاورزى به كار پرداخت تا بازنشسته گرديد . رضايت در شعر بيشتر به جنبه‌هاى اجتماعى و اخلاقى و انتقادى آن پرداخت و در موضوعاتى شعر مىسرود كه به اوضاع عمومى و زندگى مردم بستگى داشت . مهمترين و ارزنده‌ترين اثرى كه از او چاپ و نشر شده منظومه‌اى است به نام دستور كه به بحر تقارب سروده است . اين مثنوى را به سبك بوستان سعدى به رشتهء نظم كشيده و حاوى مضامين اخلاقى و تربيتى است كه در اندك‌زمان شهرت و معروفيت زيادى كسب كرد و قسمتهايى از آن در كتب درسى و كلاسيك چاپ شد . رضايت شاعرى خوش‌قريحه و توانا بود و در سرودن انواع شعر مهارت و استادى داشت . او مردى متواضع و دوست‌داشتنى ، و از تظاهر و خودنمايى بيزار و از زندگى شاعرانه خود راضى و خشنود بود . سرانجام در سال 1345 چشم از جهان فروبست . نمونه‌هاى زير از شعر اوست :